Bundan yaklaşık 10 sene önce, üniversite konusunda gözüme kestirdiğim, benim için önemli ve içinde olmayı çok istediğim bir bölüm vardı.  Bilgi Üniversitesi – İletişim Tasarımı bölümü.  Ancak özel üniversite olmasından ve en fazla 3 öğrenciye burs verdiklerinden dolayı işim çok zordu. Burslu olmak için girdiğim yetenek sınavıyla birlikte, finallere kalmış, o zamanki bölüm başkanı İhsan Derman’ın ve kurulun karşısına çıkmaya hak kazanmıştım. Ancak kuruldan ne yazık ki burs alamadım Açıkçası o zamanlar eğitimim için böyle bir bütçeyi de karşılamam çok zor olduğundan Bilgi Üniversitesi ve İletişim Tasarımı bölümü hayallerimi bir kenara bırakıp hayata farklı seçenekler ile devam ettim.

Aradan 10 yıl geçti köprünün altından çok sular aktı. Dün ise (4 Kasım 2011) Bilgi Üniversitesi Pazarlama İletişimi Yüksek Lisans Programı “Dijital İletişimde Güncel Konular” isimli derste “Öğretim Görevlisi” sıfatıyla yer aldım. Önümüzdeki 3 hafta boyunca cuma günleri, son 10 senede gelişen iletişimin markalar tarafından yeniden nasıl dizayn edildiğini, sosyal medyanın kıvrımlı yollarını ve yaşadığım tecrübeleri katılımcılar ile paylaşıp birlikte değerlendirmeler yapacağız.

“Dijital İletişimde Güncel Konular” dersini, 30’a yakın değerli katılımcı ve 3 önemli isim ile paylaşıyorum. Aslı Tunç, Özgür Uçkan ve bu derste yer almam için bana teklifi getiren Kaan Varnalı.

Aslı Hanım ilk 4 haftalık bölümü geçen hafta itibariyle tamamladı. Ben de 2. bölümde katılımcılar ile birlikte derslerin “Bilgi” ve “İletişim” dolu geçmesini sağlamaya çalışacağım. Umarım kimseyi sıkmadan ve kafa ütülemeden başarılı olurum

Dün ilk dersimiz keyifli, soru cevapların olduğu ve aykırı görüşlerin de paylaşıldığı bir şekilde tam bir bilgi ve iletişim ortamında geçti diyebilirim. Tabii umarım katılımcılar da benimle aynı fikirdedir Önümüzdeki 3 hafta yeni sosyal medya hikâyelerini, fikirleri, dosya konularını konuşuyor, tartışıyor olacağız.

Derse katılan ve benim de bu yazıya eklemek istediklerim var diyenler, lütfen çekinmeden bu yazının altına yorumlarını bıraksınlar…

Benim için bu güzel ve keyifli gelişmeyi hem bloguma not düşmek hem de sizlerle paylaşmak istedim. Unutmadan bu programda yer almama vesile olan Ayşegül Molu ve Kaan Varnalı’ya da ayrıca teşekkürlerimi sunarım.

Ders planımız ise şu şekilde; 

Portekiz bilindiği üzere bir “Avrupa Birliği” ülkesi… Bu nedenle Schengen vizesi alarak gitmek zorundasınız. Vize için İstanbul Portekiz fahri konsolosluğunu aradığımda; Ankara’daki başkonsolosluk ile görüşmem gerektiğini söylediler. Vizeyi ancak Ankara’dan alabileceğimi söylediklerinde ise yüzümdeki ifadeyi tahmin bile edemezsiniz…

Ankara ile görüştüğümde ise önce randevu almamız gerektiğini ilettiler. Henüz uçuşumuza 15 gün olmasına rağmen; randevuyu ancak uçuştan 3 gün önceye verebileceklerini söylediler. Önümüzdeki 12 günün dolu olduğunu iddia ettiler. “Pekala” dedik, gün aldık. Bir diğer konu ise belgeleri Ankara’ya bizzat götürüp ardından İstanbul’a geri dönmemizdi. Tabii eğer vize çıkarsa; tekrar Ankara’ya gidip vizeyi teslim alacaktık. Zira birinci derece yakınınız olmadıkça vize evrakınızı sizin dışınızda birine teslim etmeleri yahut posta yoluyla iletmeleri de mümkün değil. Yani Portekiz’e gitmenin yolu 2 defa Ankara’ya gitmekten geçiyordu.

Diğer bir yol ise; İstanbul’da bulunan Fransa konsolosluğundan schengen vizesi alıp Portekiz’e geçiş yapmaktı. Ancak uçağımız direkt Portekiz’e uçacağı için, konsolosluk bu konuda yardımcı olamayacağını söyledi. Sırf bunun için uçak biletlerini İstanbul > Paris > Lizbon şeklinde aktarmalı bir şekilde değiştirdik.

Paris Havalimanı

Aracı bir acenta ile tüm işlemleri 3 gün içerisinde halledip Fransa konsolosluğundan vize işlemini halletmiş olduk. Peki şunu sormadan edemeyeceğim. Bu nasıl bir Avrupa birliğidir ki; birbirilerinin vizelerini bile kabul etmiyor, illa kendi ülkelerine giriş yapmayı zorunlu tutuyorlar. Umarım bu vize rezaletine en azından “kurumsal” seviyede bir çözüm getirirler. İş için seyahat edecekken bile bunlara maruz kalmak tam bir rezillik. Üstelik dünya çapında bir markanın konuğu dahi olsanız; hiç birşey değişmiyor.

Paris uçuşundan sonra Lizbon’a iniş yaptığımızda, Lizbon’da bir kimlik dahi sorulmadan Portekiz’e adım atmış olduk. İlk defa Avrupa içinde aktarma yaptığım için; bunun bir iç hat uçuşu olarak değerlendirilmesi ilginçti. Türkiye’nin bu iç hat uçuşuna dahil edildiğinde neler yaşanabileceğini hayal ederken; yüzümde ufak bir tebessümle Portekiz macerası başladı.

Ülkeye giriş yaptığımızda ilk dikkatimizi çeken; başkanlık seçimleriydi. Her yerde, pankartlarda, billboardlarda adaylar yarışa devam ediyorlardı. Ülkenin genel imajı, sıcak, samimi, okyanusa sırtını yaslamış, parıldayan bir ülkeydi.

Avrupa’dan, 20′ye yakın farklı ülkeden 40′a yakın davetli ile birlikte olacağımız süreci, Lizbon’un en yakışıklı otellerinden biri olan PESTANA PALACE’ta geçirecektik.

Pestana Palace Oteli

Lizbon ikiye bölünmüş bir şehirdi. Yeni ve eski taraf olarak isimlendirilen bu bölümlerden; biz eski Lizbon tarafında konaklıyor olacaktık. Bu nedenle çok fazla AVM ve parıldayan bina değil; aksine daha çok tarih kokan binaların ve ara sokakların içinde olacaktık. Otelimiz de tarih kokan ve boğaz manzaralı bir sokağın içindeydi. Hemen yanından tarihi, meşhur Lizbon tramvayı geçiyordu. Sarı, sevimli ve tüm şehri dolaşan bir tramvay.

Şehirden Manzaralar

Hem otel’de hem de gittiğimiz restoranlarda damak tadımıza uygun, hatta akdeniz mutfağına çok benzeyen lezzetler ile karşılaştık. Şehrin deniz kenarında olmasının getirdiği avantaj ile, deniz mahsulleri, hem lezzetli hem de sunumuyla göz doldurur cinstendi. Otelde ve dışarıdaki restoranlarda tuzluk ve biberliğin olmaması, şu sıralar ülkemizde de tuzluğun masalardan kaldırılması meselesinden dolayı ilgimi çekmişti. Siz istemeden masaya tuzluk ve biberlik getirilmiyordu. Hatta gittiğimiz birkaç yerde, tuzluk yerine tuzun kendisinden bir tutam getirmeleri, devamını istememeniz için kibar bir uyarı gibiydi

Tatlı konusunda genel olarak muhteşem bir tatlı kültürüne sahip olduklarını söyleyemeyeceğim. Ancak 100 yıldan fazla bir tarihe sahip Lizbon’un meşhur bir tatlısı var. İsmi Custard Turta’sı. Hafif sıcak ama lezzet dolu bir kalori bombası oluyor kendisi.

Custard Turtası (Yemek Bloggerlarının Dikkatine)

Mekanlar konusuna dönecek olursak; Belem Kulesi görülmesi gereken yerlerin başında geliyor. Kız kulesine benzerliği ise ilgi çekici bir diğer yanı. Cascais bölgesine doğru ilerlerken; Atlantik okyanusunu görmemeniz imkansız. İnsan okyanusa bakarken kendini kaybedebiliyor. Gün batımını izlemek için yolculuğumuza Cascais kayalıklarının orada son veriyoruz. Eğer yolunuz Lizbon’a düşerse; burada gün batımını izlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Gün batımına ait fotoğraflar aşağıda gördüğünüz gibi…

Cascai Bölgesi – Atlantik Okyanusu Gün Batımı

Özetle sıcak, güzel, tarih kokan ve yıllarca deniz ticaretine ev sahipliği yapmış bu şehri görmeli, gezmelisiniz. Ancak önemli bir noktanın altını çizmek isterim ki; bir avrupa şehrinin özelliklerini fazlasıyla barındırmasına rağmen,  şu sıralar hem ekonomik kriz ile boğuşan bir ülke olması, hem de iç yapısının karışıklığı ile Türkiye’den çok da ön sıralarda olduğunu şahsım adına söyleyemeyeceğim. Ama siz yine de fırsatınız olursa; gidin, gezin, görün… Tavsiye ediyorum.

Zira kulağımda buğulu fado nameleri , damağımda Custar Turtası ve zihnimde o muhteşem gün batımı manzarası ile Portekiz, anı çekmecemde hoş bir hatıra olarak yerini aldı…

Fado ile tanışmak isterseniz buradan buyrun tıklayın…

]]> http://www.ercument.org/2011/01/30/portekizin-yollari-tastan/feed/ 1 http://www.ercument.org/2010/11/15/dogrudan-pazarlama-odulleri-sosyal-medya-kategorisi/ http://www.ercument.org/2010/11/15/dogrudan-pazarlama-odulleri-sosyal-medya-kategorisi/#comments Mon, 15 Nov 2010 16:45:52 +0000 Ercü http://www.ercument.org/?p=835

Doğrudan Pazarlama İletişimcileri Derneği’nin (DPİD) düzenlediği büyük heyecana sahne olan Doğrudan Pazarlama Ödülleri, 11 Kasım tarihinde Borusan Oto İstinye’de gerçekleştirilen ödül töreni ile sahiplerini buldu. Her yıl olduğu gibi bu yıl da kitlesel iletişim araçları dışındaki mecraları kullanarak hedef kitle ile marka arasında güçlü bir ilişki kuran, bağlılık yaratan ve satın almaya teşvik eden etkileyici çalışmalar ödüllendirildi.

Toprak Sergen’in sunuculuğunu yaptığı, Yuri Ryadchenko’nun müzikleriyle ahenk kattığı törende; 231 proje 5 disiplin altında 16 ayrı kategoride birincilik, ikincilik ve üçüncülük ödülüne hak kazananlar açıklandı.

Üç ödülün verildiği Sosyal Medya Pazarlama Kampanyası kategorisinde daha önce Digital Age Yılın 10 Dijital Başarı Hikayesi arasına da giren Yeni İletişim Devi kampanyası birinciliğe; Bi’ Büyük Fest kampanyamız ise üçüncülük ödülüne layık görüldü.

Bu iki ödüllü projede de Sosyal Medya Danışmanı ve Proje Direktörü olarak yer almaktan dolayı mutluluk duyuyorum. Sosyal Medya danışmanlığını yürüttüğüm Zarakol Dijital markası ile 2011′de de iyi projelere imza atmak dileğiyle yazıma burada son veriyorum.

Ödül alan projelerimizin detaylı hikayelerini aşağıdan okuyabilirsiniz.

YENİ İLETİŞİM DEVİ “GERÇEK MUHABBETİN KİTABI” SOSYAL MEDYA PROJEMİZ

Bİ’ BÜYÜK FEST SOSYAL MEDYA PROJEMİZ

Kurultayda konuşmacı olarak katılacağım oturumun adı “Twitter Ne Alem!“; konuşmacılar ise kendi alanlarını temsilen katılmış uzman kişilerdi.

Oturum Yöneticisi; Nihal Sandıkçı – Burak Can

Konuşmacılar;
Mehmet Emin Ekmen – AKP Milletvekili
Doç Dr. Nuran Yıldız – CHP
Aras Öztürk Çolak – Nam-ı diğer Sami Hazinses
İlyas Başsoy – Reklam Yaratıcıları Derneği

Sabah 11:00 uçağıyla Sabiha Gökçen Havalimanına gittiğimde iç hatlar giden yolcu bölümünün kapısında Aras (Sami Hazinses) ile karşılaştım. Bir sigara mağduru olarak; son dakikaya kadar içeri girmeyi red ediyordu Sonrasında birlikte içeri girdik biletlerimizi aldık ve güzel bir kahvaltı ile uzun uzun sohbet ettik.

Ankara’ya indiğimizde Reklam Yaratıcıları Derneği Başkanı İlyas Başsoy ile karşılaştık. Aynı uçakta olduğumuzu bilmeden gelmişiz. Otele transfer olduktan bir süre sonra; lobide AKP ve CHP temsilcileri ve konuşmacılar ile toplanarak oturumun seyrini ve neler konuşacağımızı paylaştık. Hatta CHP temsilcisi Nuran Hanım ile CHP’nin sosyal medyaya bakışı hakkında kısa bir sohbet imkanı da buldum. Bu noktaya kadar çok normal ilerliyordu. Asıl havadisler oturumun içindeydi tabii… Ben de bunu oturum başladıktan sonra anlayabildim.

Oturumda CHP’den Nuran Hanım ve AKP’den Emin Bey, sosyal medyanın siyasi kullanımını temsil ediyorlardı. Ben kurumsal yaklaşımları ve sosyal medyanın markalar tarafından müşteri ilişkilerinde kullanımından bahsedecektim. İlyas Bey reklam ve yaratıcılıkta sosyal medyanın öneminden bahsedecekti. Aras (Sami Hazinses) ise bir son kullanıcı ve blog yazarı olarak değerlendirmelerini sunacaktı.

Açıkçası dakka 1 gol 1 diyebilirim; CHP’den Nuran Hanım Twitter, Facebook ve benzer sosyal ağların umrunda olmadığını söylerek konuya giriş yaptı Tabii bunu kötü niyetle yapmadığını düşünüyorum. Söylemek istediği ve oturum boyunca savunduğu konu; sosyal ağların insanları asosyalleştirdiği, bu nedenle dijital dünyanın çok da içinde olmak istemediğiydi. Bu nedenle Twitter, facebook ya da başka bir sosyal ağı hiçbir şekilde kullanmadığını söyledi.

AKP’den Mehmet Emin Bey ise ilginç bir kişilik. Dijital dünyada her alanda varlığını sürdüren, seçmenleri ile twitter üzerinden iletişimde kalan bir kimliğe sahip. Bu noktada CHP ve AKP’nin zıt görünüşü ilginç bir tablo ortaya çıkardı. Ancak bu ilginç tabloyu, asla CHP ve AKP’ye iyi-kötü kavramları ile bağdaştırarak sunma niyeti içinde değilim. Sadece Sosyal Dönüşüm temalı ve Twitter ne alem başlıklı bir oturumda sosyal ağları kullanmayan bir siyasetçi ile kullanan bir siyasetçiyi karşılaştırıyorum. Oturum içerisinde birbirlerine zıt düştükleri bir çok nokta oldu. Tabi İlyas, Aras ve benim sosyal medyaya olan pozitif bakışımız da CHP li Nuran Hanıma karşı duruyormuşuz gibi algılandı. Ama burada asıl sorun; sosyal medyayı konuşmamız gereken bir yerde Nuran Hanım’ın dijital dünyanın bizi asosyalleştirdiği tezini savunuyor olmasıydı. Oysa ki bu savunmanın yeri bu oturum değildi bence. Üstelik bir diğer ilginç taraf ise; Nuran Hanım’ın Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesinde Doç . Dr. olması ve CHP’nin yenilikçi iletişim stratejilerinde önemli rol oynuyor olmasıydı.

Oturum devam ederken iki tane önemli konu yaşandı. Bunları sizlerle de paylaşmak istiyorum.

İlki sosyal dönüşüm ve sosyal medyanın konuşulduğu bu oturumda oturuma ait bir twitter hesabının olmamasıydı. Ben de bu nedenle salonun bir fotoğraf çekerek twit attım ve içeriğinde de; dışarıdan soruları olanların yazmasını, benim de ileteceğimi belirttim. Sorular geliyordu. Oturum devam ederken TBD derneğinin avukatı sayın Mehmet Ali Köksal, oturumu durdurarak söz aldı. Kendisi çektiğim fotoğraf ile yazdığım twit’i silmem gerektiğini, bu konuda yasal olarak hakkım olmadığını tüm salonun ortasında bana iletti. Tabi masum bir twit ve fotoğraftan dolayı bu şekilde uyarılmak hiç hoşuma gitmemişti. Çünkü çektiğim fotoğraf kişiye özel değil; tamamen ortamı gösteren bir fotoğraf, attığım twit ise; soruları olanları salona bağlamaya yönelikti. Ayrıca oturum, tüm Türkiye’den katılıma açık ve dolu dolu geçiyordu. Ayrıca Avukat Bey’in yaptığı bir diğer savunma ise; “şu an aramızda patronuna yalan söyleyip gelen biri varsa onu izinsiz teşhir etmiş oluyorsunuz bu nedenle twiti silmenizi rica ediyorum” şeklindeydi…

(Silinmesi İstenen Fotoğraf)

Tabi bu arada salonda hem katılımcılar fotoğraf çekiyor, hem de geleneksel medya video + fotoğraf çekimine devam ediyordu. Ben de hırçın bir çıkış yaparak “tüm kameraları kapatın! Fotoğraf makinası olanlar da kapatsınlar o zaman! Benden izinsiz benim görüntümü alamazsınız!” dedim. Ufak bir gerginlikten sonra Avukat Bey, salonu terketti. Fakat asıl sorun şuydu. “Sosyal Medya” adına tartıştığımız, konuştuğumuz bir ortamda masum bir fotoğraf ve twit’in bile atılmasına izin verilmezken; hangi sosyal medyadan bahsedebilirdik. Ya da hangi özgürlükten?

Benim fotoğraf çektiğim sırada AKP milletvekili Emin Bey de bir fotoğraf çekip twitter’a basmıştı. Şimdi sizlere sormak istiyorum; geleneksel medya olarak anılan medyanın her türlü görüntü ses kaydı, ve dijital dokümanı kayıt edip paylaşması serbest ama sosyal medya mensubu olan biz twitter, facebook kullanıcılarının anlık bir görüntüyü alıp paylaşması sorgulanıp sildirilmeye müsait… Siz bunu nasıl yorumluyorsunuz? Bu satırları yazarken Avukat Bey’e saldırıyormuş ya da ona laf söylüyormuş gibi gözükmek istemem. Kendisi hukuk neyi gerektiriyorsa onu yaptığını söyleyerek ve savunarak salona girmiştir. Bu yüzden ben size soruyorum; “Sosyal Medya” gerçekten var mı? Varsa; hukuken biz kullanıcıları bu işin neresindeyiz? Kendi içerik paylaşımlarınızı düşünerek lütfen kendinize bu soruyu sorun!

Diğer bir yandan oturumun sonunda aldığımız bir başka eleştiri ise; Reklam Yaratıcıları Derneği Başkanı İlyas Bey’in AKP ve CHP karşılaştırmasında AKP’nin bu konuları daha doğru kullandığını ancak CHP’nin daha yolun başında olduğunu söylemesiydi. Vay efendim neden AKP ile CHP yi karşılaştırarak AKP lehine yorum yapılıyormuş. Yahu adam fikrini beyan ediyor. Dinleyiciler de kullanım şekli açısından aradaki farkların ne olduğunu dinlerken, iş bi anda siyasi arenada çarpıştırılan dijital dünyanın kullanımına gelmişti. Bu eleştiriyi de şu nedenle paylaşıyorum. Benim görüşümün ne olduğunun hiçbir önemi yok… Ama hangi taraf olursa olsun; taraftarı olmadığımız bir siyasi kurum, görüş hakkında olumlu bir şey söylendiğinde neden dinlemek, anlamak yerine direkt susturmaya çalışıyoruz?

Velhasıl-ı kelam; oturumun sonuna geldik. 2 saate yaklaşık süren oturumda “Stüdyoda Gergin Dakikalar” olsun “Stüdyoda Keyifli Dakikalar” olsun kavgasız, güzel bir tartışma ortamı geçirdik. Ümit ediyorum ki Sosyal Dönüşümün ve Sosyal Medyanın bu kadar gündemde olduğu bir süreçte tüm siyasi partiler, ticari kurumlar ve şahıslar bu medyayı ve dönüşümü en doğru şekilde ve hakkıyla kullanırlar. Bu ülkede dijital gelişim noktasında pozitifiyle negatifiyle bir çok gelişme dur duraksız devam ediyor. Umarım bizler de bu sosyal dönüşümün hakkını verir ve başta kendimiz sonra ülkemiz için en iyi şekilde dönüşümü tamamlarız.

İskoçya’ya davet edilirken SONY’deki görevim olan Club VAIO Türkiye ve VAIO Sosyal Medya stratejileri sorumluluğumun yanına yeni neler ekleneceğine dair heyecanım büyüktü. Ancak bu heyecandan önce vize ve yolculuk maceramdan kısaca bahsetmek istiyorum.

Önce vize macerası… Birleşik Krallık vizesi için işlemler inanılmaz profesyonellikle planlanmış ve uygulanmış. Başvuru için şu sayfayı inceleyebilirsiniz. Cuma günü başvuru yaptık, Pazartesi işlem tamamlandı. Her şey son derece medeni ve düzenliydi. Tabii bu hızda pasaportlarımızda yer alan önceki yolculuklardan kalma izler de büyük rol oynamıştı.

Edinburgh’a KLM’le uçuyoruz, yani Amsterdam’da aktarma yapacağız. Amsterdam’da uçağın kapısından çıkar çıkmaz polislerle karşılaşıyoruz. Ne yazık ki, uçağın İstanbul’dan gelmesi bu bize özel karşılamanın nedeni… Dönüşte Edinburgh’dan gelirken böyle bir karşılama olmadı.

Hemen aktarma yapacağımız kapıya doğru ilerliyoruz. O da ne? Millet yerlerde, kapı önünde. Herkesin elinde bir iPhone… Hatta bazıları iPhone4… Sanki başka dünyalara dalmış gibiler… Toplu yapılan bir ritüelin ortasında gibiyiz… iPhone’un yurt dışında kutsal bir değeri olduğuna inanmaya başlayacağım

Bir Starbucks hayranı olarak havalimanı Starbucks’ına gidip yaza özel “Lemon Green Tea” alıyorum artık aktarma yapacağımız uçak için hazırım

Amsterdam, Edinburgh arası 1 saatlik bir uçuşun ardından EU vatandaşı olmayanların girdiği sıraya giriyoruz. Göçmen memuru, şirin bir nine… Parmak izleri kontrol ediliyor. Damgalar vuruluyor … İskoçya’ya girdik diyoruz ki, arkadaki süpervizör amca bize “hoş geldiniz” diyor kollarını açarak. Pasaportlara sanki ilk defa görülüyormuş gibi bakılırken, son derece nazik ama dişlerin arasından konuşarak, ahiret sorularına başlıyoruz. Her soruya küt diye yanıt verince birde SONY markasını duyunca amcam yelkenleri indiriyor ve resmi olarak Birleşik Krallık topraklarına ayak basıyoruz.

Havalimanında transferden sorumlu bir kişi bizi karşılıyor ve otelimize doğru hızla yol alıyoruz. Bu sırada aracın içinden yemyeşil bir ülkenin toprakları ve yüzyılları devirmiş evler ilk göze çarpanlar… Gözlerimiz, bir liman kenti olan Edinburgh’ta denizi arıyor ama, kent denizden öyle uzak ki deniz ile aramıza giren koca boşluğa bakmakla yetiniyoruz

Otele vardığımızda yüzümüzde bir gülümseme var, çünkü şehrin göbeğindeyiz ve neredeyse alışveriş ile alakalı herşeyin ortasındayız. Lobiye giriş yaptığımızda diğer ülkelerin yöneticilerini lobide görüp kısa bir sohbetin ardından odalarımıza çekiliyoruz. Otele vardığımız yerel saat öğlen 13:00 civarı ekip ile ilk buluşmamız ise öğle yemeğinde oluyor.

Kaldığımız Otelin Gece Görünüşü

Yan Taraftaki Bir Başka Otel

Otelimizin Harbi İskoçyalı Kapı Görevlisi

Peki bu orada neler oldu?

Sony’nin 2010 yılının geri kalanı, 2011 ve önümüzdeki yıllar için yeni online pazarlama stratejilerinden oluşan yoğun bir eğitim programı içerisinde önümüzdeki yolculuğa hazırlandık. Tabii heyecan verici yeni VAIO’ları görüp tanıma fırsatı da yakalamayı ihmal etmedik.

Bu süreç içerisinde, SONY’nin Sosyal Medya alanında nasıl bir plan içerisinde olacağını görmek yüzümüde kocaman bir gülümsemeye neden oldu. Burda detaylarıyla bahsedemeyeceğim çok büyük işlere imza atılacağını söyleyebilirim, özellikle tüm Dünya’yı hedef alan projelerin olması ve bu hedefler içerisinde her zamanki gibi SONY kullanıcısına kendini değerli hissettirecek onlarca fikir hayata geçecek.

Özellikle Club VAIO ve MY SONY operasyonlarının temelinde ilerlenecek olması tam olarak bizi ilgilendiren kısmı. Bende Ağustos ayı itibariyle sadece VAIO değil tüm SONY ürünlerin online ortamdaki sürecinin içerisinde yer alıyor olacağım. Bu yeni görevimin ve sürecinin detaylarını, gelişmeler hayata geçtikçe sizlerle paylaşıyor olacağım.

Önümüzdeki plana baktığımda 1 Eylülde IFA Almanya Tüketici Elektroniği Fuarı için Berlinde SONY’nin standını ziyarete gideceğiz, oradan size yenilikleri bildiriyor olacağım, hemen ardından şu an için görünen Kasım ayında Portekiz – Lizbonda yeni bir Club VAIO Kongresinde Sosyal Medya adına gelişmeleri değerlendiriyor olacağız.

Yeni bir SONY maceramda ve yeni bir yazıda görüşmek dileğiyle…

20 Haziran 2007 tarihinde “Club VAIO” sosyal medya operasyonunda Uzman Ülke Yöneticisi  pozisyonunda hiçbir ofise bağlı kalmadan SONY ile bu iş ortaklığım başladı.  Bugün bu iş ortaklığının 3. senesini doldurmuş bulunuyorum. Bu 3 senede bana yol arkadaşlığı yapan Ozan Akçora’ya, Cem Kıvırcık’a, Sony Online Pazarlamadan Nico Henderijckx’e ve tüm Club VAIO uzmanlarına teşekkür ediyorum. Heyecanlıyım, 3 senede çok şey yaşandı, anlatmakla bitmez o nedenle aşağıdaki fotoğraflar ile yetineceğim. Ama 3. senenin sonunda çok daha güzel şeylere imza atmak üzere 7 Temmuzda Club VAIO Europe’un davetlisi olarak ülkemizi temsilen İskoçyaya yıllık değerlendirme toplantısında bulunacağım. VAIO benim için bir markadan öte tutkunun ta kendisi, bu tutkunun hem iş yaşamımda hemde özel hayatımda nice 3 yıllar devam etmesi dileğiyle… VAIO’nun şu güzel sloganıyla bitirmek istiyorum. “Sıradan olmak mı? VAIO mu?”

Kulüp VAIO Türkiye’nin Club VAIO oluşunun 27 farklı dilde  Sony Resmi sayfasında duyurulması.

Sony Club VAIO Resmi Sitesi http://www.club-vaio.com

Son Kulüp VAIO Türkiye Brunch Toplantısı

Club VAIO Uzmanları Belçika Toplantısından bir kare VAIO P Serisi elimde…

Club VAIO olduktan sonraki VAIO’cular ile ilk toplantımız.

Club VAIO Kahve buluşması

Club VAIO Havuz Partisi Yaz Etkinliği

2009 Yazı Club VAIO Tişörtüyle arkadan çekilmiş bir kare

Servis ve mekandan o kadar memnun kaldık ki; Göztepe Köşebaşı Restaurant’a özenli ve ilgili servisi ve leziz menüleri için buradan bir kez daha teşekkür etmek istiyorum. Yolunuz düşerse; mutlaka Şaşlık Kebabı’nı tadmanızı öneririm. Fakat bu kez bir değişiklik yapıp kebabı şarapla deneyin. Ben uyumuna hayran kaldım. Bu arada; Buzbağ Rezerv  Şaraplarındaki kampanya ciddi anlamda memnun edici. Biz geceyi iki kadeh ile noktalarız derken; “bir kadeh Buzbağ Rezerv alana bir kadeh de bizden” Kampanyası gecemize ayrı bir keyif kattı. Hoş; biz kadehi geçip sişeye geçtik Fakat bir sişe Buzbağ Rezerv alana da bir sişe verilince; onu gelecek yıldönümümüze saklamayı uygun bulduk.

Şarap severlere bunu da not düşmüş olalım. Kaçırmasınlar.

Hayatınızın her anının bi kadeh kırmızı keyfinde ve sevdiğinizle geçmesi dileği ile

Gayet keyifli pırıl pırıl bir İstanbul sabahından rahat bir uçuş ile İzmir’e ulaştım. Havalimanında beni karşılayan Erdal Erdoğdu

büyük bir incelik ile havalimanından günlük tüm programımda bana yardımcı olmayı ihmal etmedi. Ayrıca bu organizasyonu planlayan kişiolarak beni İzmir’e davet etmesinden dolayı tüm içtenliğimle teşekkür ediyorum.

Havalimanından okula geçtikten sonra İzmir Ekonomi Üniversitesi iletişim fakültesi halkla ilişkiler ve reklamcılık bölümü öğretim görevlisi Selin Türkel’in odasına geçtik. Selin hanımda  Erdal Erdoğdu kadar bu ziyaretten çok memnundu. Tanışma faslının ardından hep birlikte yemeğe geçtik ardından okulun bahçesinde keyifli bir sohbet eşliğinde kahvelerimizi yudumladık.

Derse katılacak öğrenciler iletişim fakültesi öğrencileriydi ve onlara anlatacağım konu aslında mezun olduklarında karşılaşacakları yeni medyanın ta kendisiydi. Bu yeni medya hem markaları hem son kullanıcıyı hemde iletişim profesyonellerinin tüm anlayışlarını yeniden şekillendiriyordu.

Derse katılım çok iyiydi bu nedenle mutlu olduğumu ifade etmek isterim, tamamen dolu bir dersliğe bu konuyu anlatmak üstelik interaktif bir şekilde can alıcı sorular ile 3 saat geçirmek mutluluğuma ayrıca bir keyif kattı.

Konuştuğumuz konuların başlıkları şu şekildeydi;

3 Saati tamamladığımızda öğrenciler,  şu an ders olarak okudukları iletişim prensipleri ve halkla ilişkilerin, aslında gelecekte nasıl şekil değiştireceğini görmeleri açısından faydalı olduğunu dile getirdiler. Soru cevap şeklinde ilerleyen ders bir çok kritik soru cevap ile noktalandı.

Selin Hanımın’da bir sonraki sene düzenleyecekleri bir iletişim konferansına beni davet etmesiyle dersi kapattık. Toplu fotoğrafımızı çektik

Henüz üniversitelerin iletişim fakültelerinin halkla ilişkiler veya medya bölümlerinde Yeni medya çok zayıf işlenir durumda bazı üniversitelerde ise hiç işlenmiyor. Bu nedenle bu tarz workshoplar hem öğrenciler hemde okulun vizyonu açısından büyük yarar sağlıyor. Bu vizyonu ve keyfi paylaşan İzmir Ekonomi Üniversitesi yetkililerine Erdal Erdoğdu ve Selin hanıma teşekkür ediyor tekrar görüşmek dileğiyle diyorum.

Kısa sürelide olsa Kordon’u ihmal etmediğimi söylemiştim kordondan hem gün batımı hemde keyifli 1-2 kareyide sizlerle paylaşarak yazımı sonlandırıyorum. 

Yaptığım sunumu isteyen öğrencilerin benimle iletişimi geçmelerini rica ediyorum kendilerine mail ile gönderebilirim.

Bana ulaşmak için ercumentbuyuksener [at] gmail.com

Uzun zamandır sinemada türk filmi izlememiştim. Geçen akşam BKM sosyal medya yönetiminin davetine eşimle birlikte katılarak Ata Demirer’in “eyvah eyvah” filmini BKM salonunda izledik. Film baştan sona sempatik çanakkaleli Hüseyin Badem’in hikayesini anlatıyordu. Filmi izledikçe ve güldükçe anladımki biz Türk halkı olarak kendimize ve başımıza gelenlere gülmeyi seviyoruz

Demet Akbağ her zaman ki gibi oyunculuğuyla göz dolduruyor, Ata Demirer ise oynadığı karakterin hakkını veriyordu. Filmden çıktıktan sonra büyük bir etki bırakmıyor üzerinizde ama keyifli 2 saat geçirmenizi rahatlıkla sağlayabilir. Ancak bu keyif espri anlayışının basit bir düzeyde olmasına bağlı eğer bu seviyeyi yüksek tutarsanız film sizi pek güldürmeyebilir.

Ayrıca dikkatimi çeken bir başka konu ise komedyenlerin kendi yarattıkları tiplemeler üzerinden sinema filmi çevirme olayı. Şahan Gökbakar’ın Recep İvedik tiplemesinin ardından Eyvah Eyvah bende daha düzeyli ve sempatik bir Recep İvedik filmi izlenimi yarattı. Bu akım başka hangi komedyenleri etkiler bilemiyorum ancak bu filmin kötü olduğu anlamını taşımıyor sadece görüşüme yer vermek istedim.

Çok yakında yayına girecek “Çok Filim Hareketler Bunlar” filmini de merakla bekliyoruz. Eyvah Eyvah başlamadan önce izlediğimiz tanıtım filmi gayet komik ve oyuncuların performansı ile süslenmişti. 2 Saat zihnimizi boşaltıp gülümsememize neden olan eyvah eyvah ekibine, BKM oyuncularına ve sosyal medya yönetimine teşekkür ediyoruz.